Kasza jaglana z gruszką, żurawiną i twarogiem

kasza.3
Składniki na 1 porcję:

  • 3 pełne łyżki (40 g) kaszy jaglanej
  • 1 średnia gruszka
  • ¼ kostki (50 g) sera twarogowego chudego
  • 1 łyżka suszonej żurawiny
  • 1 płaska łyżeczka masła
  • 1 łyżeczka soku z cytryny
  • szczypta soli, cynamon

 

Wykonanie:

Kaszę wysypać na sitko, przepłukać zimną wodą i wrzucić do małej ilości gotującej się wody. Dodać szczyptę soli i gotować na małym ogniu około 10 minut. Gruszkę pokroić w kostkę. Odłożyć kilka cząstek do dekoracji i skropić sokiem z cytryny by gruszka nie ściemniała. Pozostałe cząstki gruszki przełożyć do drugiego garnka i razem z żurawiną poddusić w małej ilości wody (około 3-4 łyżek). Po 10 minutach gotowania kaszy, przełożyć kaszę do garnka z gruszką i żurawiną. Dodać przyprawy, imbir, masło i gotować jeszcze przez 2 minuty cały czas mieszając. Gdy kasza zmięknie, przykryć garnek pokrywką i pozostawić do całkowitego wchłonięcia wody przez ziarenka kaszy.

Kaszę z owocami przełożyć do miseczki dokładając rozdrobniony ser twarogowy. Danie przyozdobić cząstkami gruszki.

kasza.4

Wartość odżywcza jednej porcji dania:

  • Energia – 340 kcal

Dlaczego leczenie otyłości jest bardzo ważne?

otyłość
Otyłość trzeba koniecznie leczyć, ponieważ ma ona niekorzystny wpływ na zdrowie i znacznie zwiększa prawdopodobieństwo zgonu!

Otyłość może również prowadzić do wielu powikłań, takich jak:
– Cukrzyca
– Podwyższony poziom cholesterolu
– Miażdżyca
– Nadciśnienie tętnicze
– Zaburzenia miesiączkowania
– Zespół policystycznych jajników
– Zaburzenia płodności
– Powiększanie się piersi u mężczyzn
– Stłuszczenie wątroby
– Kamica żółciowa
– Astma oskrzelowa
– Zespól bezdechu śródsennego
– Skrzywienie kręgosłupa
– Płaskostopie
– Przedwczesne zmiany zwyrodnieniowe w układzie kostnym
– Roztępy i cellulit
– Nadmierne owłosienie
– Zwiększenie pocenia się
– Problemy psychologiczne: depresja, utrata poczucia własnej wartości

Otyłość jest chorobą przewlekłą i wymaga dożywotniej kontroli samego siebie. Podstawowym celem leczenia otyłości jest zmniejszenie ryzyka chorób jej towarzyszących, a także redukcja masy tkanki tłuszczowej i utrzymanie odpowiedniej
masy mięśniowej.

Leczenie otyłości obejmuje:

– stosowanie diety niskoenergetycznej – indywidualnie dobranej dla każdego pacjenta. Dietę należy stosować przez dłuższy okres czasu. Początkowo, aby
zmniejszyć masę ciała, a następnie – do jej utrzymania.

– zwiększenie aktywności fizycznej

– modyfikację stylu życia, złych nawyków żywieniowych (nieregularne jedzenie, zbyt szybkie jedzenie, jedzenie podczas największego nasilenia głodu, podczas oglądania telewizji lub czytania, dokładanie porcji, zjadanie resztek „żeby się nie zmarnowały”, jedzenie jako lek na zły nastrój, spożywanie zbyt małej ilości warzyw, wypijanie zbyt małej ilości płynów).

– farmakoterapię (stosowanie leków odchudzających przepisanych przez lekarza) – obecnie wszystkie leki na odchudzanie zostały wycofane z polskiego rynku farmaceutycznego, ze
względu na ich działania niepożądane.

– leczenie chirurgiczne – przeznaczone wyłącznie dla osób z otyłością patologiczną, olbrzymią (BMI >40 kg/m² lub BMI >35 kg/m² z wysokim ryzykiem chorób towarzyszących) po nieudanej próbie redukcji masy ciała dietą.

 

Pamiętaj!   Dieta to najskuteczniejsza metoda leczenia otyłości i to od niej należy rozpocząć proces utraty zbędnych kilogramów!

Potas pomaga w walce z nadciśnieniem

cisnienie a potasPotas obniża ciśnienie tętnicze krwi oraz pozwala zmniejszyć dawki przyjmowanych leków przeciwnadciśnieniowych. W jakich produktach jest go najwięcej?

  • Owoce: suszone, głównie suszone figi, śliwki, morele, truskawki, banany, brzoskwinie, kiwi, mango, pomarańcze
  • Warzywa: szpinak, brokuły, kalafior, pomidory, ziemniaki, buraki,·Dużo potasu oraz likopenu i cennych witamin zawiera sok pomidorowy.·Poza tym jest niskokaloryczny – szklanka dostarcza tylko ok. 26 kcal (w zależności od firmy).

 

Aby zapobiec stratom potasu, przygotowując posiłek pamiętaj:·

  • nie mocz obranych warzyw i owoców w wodzie,
  • warzywa i owoce przeznaczone do spożycia w postaci gotowanej, wkładaj do wrzącej wody,
  • surówki przygotowuj na krótko przed podaniem (nie sol ich)

Acerola – najlepsze źródło witaminy C na świecie

acerola1

Większość ludzi uważa, że najlepszym źródłem witaminy C są cytryny i pomarańcze. Nic bardziej mylnego! Istnieje bowiem owoc, który dostarcza ok 40 razy więcej kwasu askorbinowego niż cytrusy…

Kwas askorbinowy, czyli znana wszystkim witamina C ma bardzo duże znaczenie dla naszego organizmu – zwiększa odporność organizmu, ułatwia przyswajanie żelaza z pożywienia, reguluje poziom cholesterolu we krwi, wzmacnia naczynia krwionośne, ułatwia gojenie się ran, ochrania przed szkodliwym działaniem wolnych rodników i innych toksycznych substancji.

Jej zalety można wymieniać bez końca, dlatego tak ważne jest dostarczanie odpowiedniej ilości tej witaminy przez cały rok – najlepiej oczywiście w postaci warzyw i owoców. Dzienne zapotrzebowane na witaminę C wynosi ok. 70-100 mg. Jej dobrym źródłem są: czarne porzeczki (182 mg/ 100 g), cytrusy (ok. 50 mg/ 100 g), czerwona papryka (144 mg/100 g), natka pietruszki (178 mg/ 100 g), czy chrzan (114 mg/ 100 g).

Istnieje jednak owoc, który jest rekordzistą pod względem zawartości naturalnej witaminy C na świecie – jest nim acerola (według różnych danych: 1400-4500 mg/ 100 g). Jeden owoc aceroli dostarcza prawie tyle samo witaminy C co kilogram cytryn, a jedna szklanka (180 ml) soku z tych owoców zawiera tyle samo witaminy C co 14 litrów soku pomarańczowego!

Acerola to drzewko owocowe pochodzące z wysp karaibskich i Ameryki Środkowej, ale obecnie uprawiane również w Ameryce Południowej, Australii i w tropikalnych rejonach Azji i Afryki. Jej owoce wyglądem przypominają wiśnie (choć zawierają po 3 nasiona), są okrągłe, o średnicy 1-3 cm. Mają delikatną, czerwoną skórkę, są niezwykle soczyste i bardzo kwaśne w smaku.

Zawartość witaminy C w owocach aceroli jest zależna od ich stopnia dojrzałości. Najbogatszym źródłem kwasu askorbinowego są owoce 15-dniowe, natomiast wraz z ich dojrzewaniem ilość witaminy C spada.

acerola2
Owoce aceroli niestety łatwo się psują, dlatego świeże mają ograniczone zastosowanie. Komercyjnie acerolę sprzedaje się w postaci skoncentrowanego soku lub suchego proszku. Specyfiki te są następnie dodawane do różnych napojów, odżywek witaminowych, suplementów diety, czy preparatów witaminowych polecanych m.in. w przeziębieniach.

Indyk z brokułami i pomarańczą

sałatka1Składniki na 3porcje:
• 1 torebka ryżu pełnoziarnistego (100 g)
• 1 szklanka bulionu warzywnego
• 1 brokuł
• 1 średnia cukinia (ok. 500 g)
• 1 pomarańcza
• 300 g filetu indyka
• 2 ząbki czosnku
• 1 łyżeczka sosu sojowego
• sok z połowy cytryny
• 1 łyżeczka płynnego miodu
• 2 łyżeczki oliwy z oliwek/oleju rzepakowego
•sól, curry, pieprz

Wykonanie:
Ryż zalać gorącym bulionem i gotować pod przykryciem na bardzo malym ogniu, aż będzie miękki. W tym samym czasie pokroić filet w wąskie paski, skropić sokiem z cytryny, sosem sojowym i miodem. Dodać przeciśnięty przez praskę czosnek i wymieszać. Na patelni rozgrzać oliwę, wyłożyć mięso i usmażyć je na złoty kolor. Dodać pokrojoną w kostkę cukinię oraz podzielony na małe różyczki, wcześniej lekko obgotowany brokuł. Smażyć aż warzywa będą miękkie. Ryż dodać do indyka z warzywami, wymieszać, doprawić do smaku curry, pieprzem i solą. Na koniec dodać kawałki pomarańczy.

sałatka3

Wartość odżywcza jednej porcji dania:

  • Energia – 345 kcal
  • Białko – 29,5 g
  • Tłuszcz – 6 g
  • Węglowodany – 49,6 g
  • Błonnik – 8 g

Kotleciki gryczane z twarogiem

kotlecikiWiele lat temu kasze wiodły prym w polskim menu. Obecnie zostały wyparte przez ziemniaki, ryż i makarony. Szkoda, bo są bardzo smaczne i zdrowe. Chcemy Wam o nich przypomnieć, dlatego przedstawiamy propozycję na obiad z kaszy gryczanej – jednej z najzdrowszych kasz…

Składniki na 3 porcje:
• 1 torebka kaszy gryczanej (100 g)
• 1 kostka twarogu chudego (200 g)
• 1 jajko
• pół małej cebuli
• 3 łyżeczki oleju/oliwy
• sól, pieprz
• płatki owsiane do obtoczenia kotlecików

Wykonanie:
Kaszę gryczaną gotujemy na wolnym ogniu.  Cebulę obieramy, kroimy w drobniutką kosteczkę i smażymy na rozgrzanej oliwie do momentu zeszklenia się. W misce łączymy kaszę z twarogiem, dodajemy cebulę, przyprawy, jajko. Składniki dokładnie łączymy ze sobą, formujemy kotleciki (6 sztuk) i obtaczamy je w płatkach owsianych. W naczyniu żaroodpornym dno smarujemy łyżeczką oliwy i układamy kotlety, przykrywamy. Pieczemy ok. 30 minut w uprzednio nagrzanym piekarniku do 180 stopni.
kotlety 2
Wartość odżywcza jednej porcji (2 kotlecików):

  • Energia – 260 kcal
  • Białko – 23 g
  • Tłuszcz – 7,8 g
  • Węglowodany – 26 g
  • Błonnik – 2,5 g

Sałatka brokułowo-paprykowa

sałatka

Oto propozycja na lekką wiosenną kolację

Składniki na 2 porcje:
• 1 brokuł (500 g)
• 1 czerwona papryka (ok. 270 g)
• 2 jajka
• pół małej czerwonej cebuli (25 g)
• 2 łyżki posiekanego szczypiorku

Sos:
• 1 łyżka musztardy
• 1 łyżka oliwy z oliwek lub oleju rzepakowego
• 1 łyżka octu balsamicznego (opcjonalnie sok z cytryny)
• 1 łyżka miodu

Wykonanie:
Brokuła podzielić na różyczki i gotować kilka minut – na parze lub w lekko osolonej wodzie. Jaja ugotować na twardo, pokroić w cząstki. Paprykę umyć, usunąć gniazdo nasienne, miąższ pokroić w kostkę. Cebulę obrać i pokroić w drobne piórka. Brokuła delikatnie wymieszać z papryką i cebulą. Dodać jajka i polać przygotowanym sosem. Przed podaniem sałatkę posypać szczypiorkiem.

sałatka2

Wartość odżywcza jednej porcji sałatki z sosem:

  • Energia – 281 kcal
  • Białko – 17 g
  • Tłuszcz – 12 g
  • Węglowodany – 35 g
  • Błonnik – 9 g

Jakie kasze są najlepsze dla niemowląt?

kaszyWiele lat temu kasze wiodły prym w polskim menu. Później zostały wyparte przez ziemniaki, a obecnie również przez ryż i makarony. Szkoda, bo kasze są bardzo smaczne i zdrowe…

Kasza jest bogatym źródłem węglowodanów złożonych, a także witamin, składników mineralnych i wielonienasyconych kwasów tłuszczowych. Zawiera więc mnóstwo składników, niezbędnych do prawidłowego rozwoju młodego organizmu.

Jaką kaszę wybrać dla malca w zależności od jego wieku?

  • Kaszka kukurydziana – produkowana z kukurydzy w postaci grysiku. Jest lekkostrawna, delikatna i bezglutenowa. Zawiera sporo „dobrego tłuszczu” oraz witaminę E. Można ją podawać już 5-7 miesięcznemu malcowi. Najlepiej smakuje z mlekiem, owocami, jogurtem lub jako dodatek do ciast.
  • Kasza manna – jest wytwarzana z pszenicy, dlatego zawiera gluten. Jest lekkostrawna i ma dużo skrobi (która w organizmie rozkłada się powoli na glukozę – paliwo potrzebne do pracy mózgu). Nie zawiera zbyt dużo błonnika pokarmowego, witamin i minerałów, ale wśród innych kasz wtróżnia się wysoką zawartością jodu. Według aktualnych zaleceń zaleca się wprowadzenie jej (w niewielkich ilościach) do jadłospisu już pięcio- lub sześciomiesięcznego dziecka. Taka ilość glutenu ma ochronić dziecko przed nietolerancją glutenu i celiakią. Kaszę mannę w większych ilościach można podawać dziecku od 7-8 miesiąca życia. Najlepiej smakuje z mlekiem, owocami lub jako dodatek, np. do ciast, zup.
  • Kasza kuskus – jest wytwarzana z pszenicy, więc zawiera gluten. Jest odpowiednia dla dzieci, które skończyły 9 miesięcy. Można ją podawać na słodko (np. z owocami), a także z mięsem, czy warzywami.
  • Kasza jaglana – powstaje z prosa, więc jest bezglutenowa. Zawiera wiele witamin (wi. B1, B2, B6) i składników mineralnych (potas, magnez, fosfor, miedź, żelazo). Jest lekkostrawna i można ją serwować dziecku między 9 a 10 miesiącem życia. Kasza ta pasuje zarówno do słodkich dań (np. z owocami, twarożkiem), a także jako dodatek do mięsa i warzyw.
  • Kasza jęczmienna – jest to kasza zawierająca gluten, ponieważ wytwarza się ją z ziaren jęczmienia. Jest wiele rodzajów tej kaszy: pęczak (najzdrowszy), kasza mazurska, czy kasza wiejska.  Kaszę jęczmienną można podawać dziecku od 10 miesiąca życia. Najlepiej smakuje z daniami warzywnymi, mięsnymi lub jako nadzienie do pierogów, gołąbków.
  • Kasza gryczana – jest uważana za jedną z najzdrowszych kasz. Wytwarza się ją z gryki (nie zawiera glutenu). Jest bogatym źródłem błonnika pokarmowego, witamin (B1, PP, kwasu foliowego) oraz składników mineralnych (fosfor, potas, magnez, cynk, mangan). Można ją dawać dopiero jedenastomiesięcznemu malcowi. Kasza ta pasuje do dań z mięsa lub mozna z niej zrobić placuszki.

SEZAM – Pogromca cholesterolu

Sezam został wymieniony jako roślina lecznicza w papirusie Ebersa już w ok. 1550 roku p.n.e. W medycynie Wschodu ziarna sezamu i olej sezamowy są zalecane na źle pracujący przewód pokarmowy. Współcześnie wiadomo, że sezam ma dużo więcej korzystnych właściwości. Jeśli dotychczas nasiona sezamu nie znalazły się w twojej diecie, koniecznie dopisz je do listy zakupów.

Sezam to bardzo zdrowa roślina oleista, która znalazła zastosowanie w sztuce kulinarnej. Z jego nasion otrzymuje się jadalny, jasnożółty olej sezamowy, który jest tłoczony na zimno. Z sezamu produkuje się margarynę, w cukiernictwie służy do wyrobu chałwy i ciastek – sezamków, a piekarnie wykorzystują go do posypywania pieczywa. Z sezamu robi się także przypominającą masło orzechowe, gęstą pastę tahini, która nadaje się do sosów, sałatek, makaronu, ryżu i warzyw.

sezam1

 

Nasiona sezamu są bogate w białko, żelazo, cynk, magnez, wapń i kwas fitynowy. Poza tym zawierająsezaminę i sesamolinę – przeciwutleniacze, które skutecznie obniżają ciśnienie tętnicze krwi i zapobiegają wchłanianiu się złego cholesterolu. Poza tym roślina ta jest cennym źródłem witaminy E oraz kwasów tłuszczowych omega-6 i kwasów tłuszczowych jednonienasyconych – dzięki czemu zapobiega odkładnaniu się cholesterolu w tętnicach i zwiększa elastyczność skóry.

Sezam pozytywnie wpływa na trawienie, przemianę materii, a także wspomaga działanie układu nerwowego i usprawnia krążenie krwi.

Olej sezamowy jest ulubionym olejem Orientu. Nic dziwnego – zawiera bowiem 46% tłuszczów jednonienasyconych i 41% wielonienasyconych. Jest tłoczony z prażonych ziaren i ma bardzo intensywny smak. Olej z sezamu nie jełczeje w cieple (za sprawą zawartych w nim przeciwutleniaczy) i doskonale się przechowuje. Ze względu na bardzo dużą zawartość wielonienasyconych kwasów tłuszczowych nie nadaje się do smażenia (ponieważ po podgrzaniu mogą się w nim wydzielać niezdrowe substancje).

Ziarna sezamu można wykorzystać przy pieczeniu chleba, ciast i ciasteczek. Można używać ich także jako panierki lub dodawać do ryżu, makaronu, ziemniaków, sałatek i gotowanych warzyw.

Jedzmy sezam na zdrowie!

Teff – alternatywa dla osób na diecie bezglutenowej

teffDieta bezglutenowa jest koniecznością dla osób chorych na celiakię. Jej stosowanie wymaga stałego, świadomego doboru produktów niezawierających glutenu. Produkty bezglutenowe są zazwyczaj niezbyt smaczne, mają niekiedy mniejszą wartość odżywczą (zwłaszcza jeśli chodzi o zawartość błonnika pokarmowego) oraz są trudno dostępne w zwykłych sklepach.

Ostatnio na rynkach zachodnich coraz większą popularność zyskujeteff – cenne zboże bezglutenowe, pochodzenia afrykańskiego.

Teff zawiera wiele ważnych składników pokarmowych, tj. błonnik pokarmowy, metioninę, kwas foliowy, antyoksydanty, żelazo i wapń, dlatego może być wartościowym uzupełnieniem diety bezglutenowej.

Zboże to inaczej jest zwane Eragrostis abyssinica, Poa cerealis lub Cynodon abyssinicus. W anglojęzycznym piśmiennictwie można także spotkać nazwy teff grass i Abyssinian/Williams lovegrass, a w polskim trawa/miłka abisyńska. Zboże to jest uprawiane od ok. 4,5 tysiąca lat, a jego ziarna w zależności od odmiany mogą mieć kolor biały, czerwony lub brązowy. Teff uprawia się w m.in. w Etiopii (gdzie stanowi ponad 20% produkcji wszystkich zbóż), a także w Stanach Zjednoczonych, Kanadzie, Australii, Kenii i Republice Południowej Afryki.

Teff w porównaniu z innymi zbożami bezglutenowymi ma unikalny skład. Jest bogatym źródłem błonnika pokarmowego, żelaza, wapnia, kwasu foliowego i antyoksydantów. Zawiera dużo metioniny i cysteiny oraz w porównaniu do innych zbóż sporo lizyny. W Etiopii uważa się, że zjedzenie jednego naleśniko-chleba z teffu dziennie, umożliwia przetrwanie bez innych pokarmów zawierających białko, natomiast jedzenie dwóch takich placków dziennie gwarantuje pełnię zdrowia.

Etiopczycy z teffu przygotowują metodą fermentacji sprężysty, gąbczasty, lekko kwaśny naleśniko-chleb, o średnicy ok. 50 cm i grubości 0,5 cm, zwany injera. Chleb taki zachowuje świeżość przez kilka dni. Z teffu robi się także słodki placek, zwany kitta oraz gotuje się go lub praży.