Teff – alternatywa dla osób na diecie bezglutenowej

teffDieta bezglutenowa jest koniecznością dla osób chorych na celiakię. Jej stosowanie wymaga stałego, świadomego doboru produktów niezawierających glutenu. Produkty bezglutenowe są zazwyczaj niezbyt smaczne, mają niekiedy mniejszą wartość odżywczą (zwłaszcza jeśli chodzi o zawartość błonnika pokarmowego) oraz są trudno dostępne w zwykłych sklepach.

Ostatnio na rynkach zachodnich coraz większą popularność zyskujeteff – cenne zboże bezglutenowe, pochodzenia afrykańskiego.

Teff zawiera wiele ważnych składników pokarmowych, tj. błonnik pokarmowy, metioninę, kwas foliowy, antyoksydanty, żelazo i wapń, dlatego może być wartościowym uzupełnieniem diety bezglutenowej.

Zboże to inaczej jest zwane Eragrostis abyssinica, Poa cerealis lub Cynodon abyssinicus. W anglojęzycznym piśmiennictwie można także spotkać nazwy teff grass i Abyssinian/Williams lovegrass, a w polskim trawa/miłka abisyńska. Zboże to jest uprawiane od ok. 4,5 tysiąca lat, a jego ziarna w zależności od odmiany mogą mieć kolor biały, czerwony lub brązowy. Teff uprawia się w m.in. w Etiopii (gdzie stanowi ponad 20% produkcji wszystkich zbóż), a także w Stanach Zjednoczonych, Kanadzie, Australii, Kenii i Republice Południowej Afryki.

Teff w porównaniu z innymi zbożami bezglutenowymi ma unikalny skład. Jest bogatym źródłem błonnika pokarmowego, żelaza, wapnia, kwasu foliowego i antyoksydantów. Zawiera dużo metioniny i cysteiny oraz w porównaniu do innych zbóż sporo lizyny. W Etiopii uważa się, że zjedzenie jednego naleśniko-chleba z teffu dziennie, umożliwia przetrwanie bez innych pokarmów zawierających białko, natomiast jedzenie dwóch takich placków dziennie gwarantuje pełnię zdrowia.

Etiopczycy z teffu przygotowują metodą fermentacji sprężysty, gąbczasty, lekko kwaśny naleśniko-chleb, o średnicy ok. 50 cm i grubości 0,5 cm, zwany injera. Chleb taki zachowuje świeżość przez kilka dni. Z teffu robi się także słodki placek, zwany kitta oraz gotuje się go lub praży.

Dodaj komentarz